Plezier, Bedum, Arjen Robben en Trots.

Tja, heimwee naar Anne Kia Post en Mets Elgersma. Zodoende klim ik maar eens in de pen. Nadat onze zoon al 5 jaar de bal laat rollen bij de mooiste club die er is, hebben wij ook een dochter. Die kijkt naar haar grote broer en ziet hem als voorbeeld. Dus ook zij wordt aangetrokken door het Blauw Wit. Haar eerste wedstrijd. Als vader krijg je toch een brok in je keel als ze daar zo staat.
Er is niets mooier om kids in de JO7 te zien voetballen, zo onbevangen, lachend rond rennend, maar o zo fanatiek. Het team wordt begeleid door Klaas Jans en Klaas en dat kun je zien, wat een talent zit hier al in.
Dan al op woensdag in de App, alles is prima, maar van Bedum mag niet worden verloren. Dus de trend is gezet, onze kleine vogel gaat op vrijdag naar bed en ik geef haar een kus en zeg weltrusten, “ja papa, het gaat morgen gebeuren hoor, wij pakken ze hoor die spelers uit Bedum”

vv Omlandia – sv Bedum 10-1
Dan de eerste wedstrijd gelijk tegen de buren 8 km verder op. (zoals Henk Oosterhuis ze omschrijft, kinderen bij hem in de klas mogen het woord Bedum niet in de mond nemen namelijk)
Daar gaan wij, en het ijs is direct gebroken, onze dochter maakt 1-0 . Ik duik mijn vrouw in de armen, sta te huilen als een klein kind en moet mijn tranen en snotneus afvegen. Zie je wel “ze doet het gewoon”. Dan kijken ze opzij en zien daar Arjen Robben staan te kijken bij onze wedstrijd, het is net of ze vleugels krijgen, ze denderen door en laten geen spaan heel van Bedum. Noud kijkt niet naar pappa, maar kijkt alleen maar naar de zijkant, elke keer als hij de bal aanneemt, kijkt hij of Robben het ook ziet en slalomt de verdediging helemaal zoek, hij verdedigd steeds mee (zijn vader heeft hier trouwens een broertje dood aan) en hij legt die bal maar liefst 4 keer in het netje. Bedum wordt met maar liefst 10-1 aan de kant gezet. Na afloop direct natuurlijk evalueren, het doel is geslaagd, de dag kan niet meer stuk. Dan natuurlijk met elkaar op de foto met Robben die als een echte heer, gewoon de tijd hiervoor neemt.

vv Omlandia – sv Lycurgus 1-2
Wij zitten bij elkaar om de volgende tegenstander te bespreken, en ze vragen waarom hun moeders allemaal zo raar doen, ze staan allemaal bij elkaar en draaien om elkaar heen als koeien die in het voorjaar voor het eerst naar buiten mogen (op 1,5 meter natuurlijk), draaien rondjes over de duikelstang en staan te gillen alsof ze vooraan staan bij een concert van Robbie Williams. Ik vertel ze dat hun moeders ook allemaal op de foto willen met Robben, waarop er in koor wordt gezegd, ze moeten zich gewoon eens normaal gedragen. Ze komen hier toch voor ons.
Maar dan de pot tegen Lycurgus, ze krijgen goede tegenstand en ze vechten als leeuwen. Maar helaas wordt de wedstrijd met 1-2 verloren. Maar toch zijn wij trots, ze hebben er alles aan gedaan. De ere treffer wordt gemaakt door Mikai, die trouwens op het veld staat als een echte Ronaldo. Zijn opa heeft vroeger in de politiek gezeten, wij weten allemaal dat de politiek een kwestie is van pappen en nathouden en een gedraai tot je een ons weegt, maar hier heeft Mikai een broertje dood aan, hij weet wat hij wil en gaat altijd rechtstreek op zijn doel af, dit in tegenstelling tot de politiek.
Ze staan weer met beide beentje op de grond en ze hebben nog 1 wedstrijd om deze nederlaag te vergeten.

vv Omlandia – GVAV 13-0
Tim gaat staan en straalt uit, kom maar op. En als dat gebeurd, berg je dan maar. Hij heeft een bloed hekel aan onrecht, en ik kan dat weten!!! Dus ik wist vooraf al, dit komt goed. Hij stond te spelen als Sergio Ramos, ik snap nu ook wel dat alle meisjes met hem op date willen. In de wedstrijd scoort ook Nils zijn eerste goal, deze werd helaas gemist door afwezigheid van zijn vader, die zou daar net zo als ik staan te janken van trots. Dat zou misschien ook wel eens de reden kunnen zijn van zijn afwezigheid. Zijn vrouw zei al, hij kan dit emotioneel niet aan. En wanneer hij begint te huilen loopt hij alle moeders bij langs om zich te laten troosten.
Eri staat zijn mannetje, zijn vader was eindelijk aanwezig, die liep op krukken heel sportpark West End over, vertelde aan een ieder dat hij een rotschop had gekregen tijdens een wedstrijdje bij Omlandia 3, maar was gelukkig net op tijd bij de wedstrijd. Eri die een opa heeft die denkt heel goed te kunnen klaverjassen, die trouwens altijd heel behoudend kaart en geen risico’s neemt, en ja dan win je natuurlijk nooit. Nee Eri heeft niets van dit alles, hij is creatief, een kopie van Pelé en gaat wel direct op zijn doel af, winnen dat is wat telt.
GVAV werd maar met 13-0 aan de kant gezet. De druk werd trouwens bij mij neergelegd door de vorige leider/trainer Rense Jan Joldersma, hij gaf deze week niet 1 niet 2 maar 3 keer aan dat hij vorig seizoen met dit team nooit verloren had. Bij terugkomst op het sportpark in Ten Boer, kwam Rense Jan rennend naar mij toe. En en en? Ik zei twee keer gewonnen en 1 keer verloren, u mag raden wat hij toe zei……
Ik zit alles na afloop te genieten en schrijf mijn verhaal, wat ben ik trots op deze jongens en meisje. Blijf vooral genieten en houdt veel plezier in het mooiste spelletje wat bestaat.

 

Ik groet u.
Een zeer trotse vader.