Historie
Hoe het allemaal begon.…
Omlandia werd opgericht op 1 december 1951. De oprichtingsvergadering werd gehouden in het toenmalige dorpshuis "Ons Huis" en als oprichters staan te boek de heren W. Oomkens, N. Dikkema, F. Wieringa, J. Oosterhuis, J. Slager en A. Timmer. De vijf eerstgenoemden vormden het bestuur en A. Timmer werd benoemd tot consul. Tot juni 1952 heette de voetbalvereniging in de volksmond "voetbalvereniging D.E.S.", maar deze benaming kon de goedkeuring van de K.N.V.B. niet wegdragen, en ging de vereniging verder onder de naam Omlandia. Onderstaand het verhaal van mede-oprichter W. Oomkens.
Op 1 december 1991 is het 40 jaar geleden dat de voetbalvereniging Omlandia werd opgericht. In feite betekent dit dat de v.v. Omlandia op 1 december 1951 officieel als lid bij de K.N.V.B. werd ingeschreven. De schriftelijke bevestiging hiervan heb ik heel lang in mijn bezit gehad, doch is helaas toch verloren gegaan. De eerste kompetitie werd gespeeld in het seizoen '52-'53. Als ik me goed herinner zijn we van start gegaan met 2 senioren- en 2 jeugdelftallen. Het mag duidelijk zijn dat in de zomer van 1951 heel wat werk is verzet om te komen tot de oprichting van een voetbalvereniging. Ik wil proberen een indruk te geven onder welke omstandigheden de vereniging is opgericht.
Het was amper 5 jaar na de beëindiging van de 2e wereldoorlog. De samenleving probeerde zich moeizaam op te richten, de oorlog had diepe sporen nagelaten en de economische vooruitgang kwam maar moeilijk op gang. Toch was er alom een geest merkbaar van solidariteit en de wil om er samen weer iets van te maken. Gedurende de oorlogsjaren was het verenigingsleven tot een minimum gedaald, de oude politieke partijen waren verboden en eigenlijk was er slechts binnen de kerken nog van enige organisatie sprake. Voor de jaren '40 had Ten Boer een rijk geschakeerde muzikale traditie, met o.a. 2 muziekkorpsen en enkele zangverenigingen. Dit in tegenstelling tot voor wat de sport betreft, op dat gebied moesten de liefhebbers zich in de omliggende dorpen melden, met name in Woltersum en Ten Post. Maar na de oorlog werd dit anders. Allerwegen begon er iets op te ritselen, en men voelde dat de tijd daar was dat ook op sportief gebied Ten Boer zijn partijtje mee moest blazen.
Voor de jaren '40 was Ten Boer praktisch geheel categoraal ingedeeld voor wat het verenigingsleven betreft, dus met of zonder kerkelijke binding. Een enkele uitzondering vormde wellicht het Groene Kruis. Toen dan ook een aantal jonge en ook oudere mannen en vrouwen zich bogen over de vraag of met name gymnastiek en voetbal in Ten Boer vaste voet zouden kunnen krijgen, was de allesoverheersende vraag: welke structuur moeten we dan kiezen? Algemeen was de gedachte dat een christelijke en neutrale opbouw naast elkaar geen levensvatbaarheid zou bieden.
Er werden contacten gelegd, de voor- en nadelen werden tegen elkaar afgewogen. De initiatiefnemers voor een gymnastiekvereniging onder de bezielende leiding van dokter Gualtherie van Wezel kwamen er het eerst uit: een grote algemene vereniging, met mijding van de zondag voor wat betreft oefening en uitvoering. De liefhebbers die een voetbalvereniging in eigen dorp wensten, kozen voor dezelfde oplossing. De vereniging zou neutraal zijn, maar de wedstrijden e.d. niet op zondag spelen. Er zou aansluiting worden gezocht bij de zaterdagsport.
De gehele zomer van 1951 zijn de werkers van het eerste uur bezig geweest om steun te zoeken en de voorwaarden te scheppen om tot daadwerkelijke uitvoering van de plannen te komen. Veel steun werd ondervonden van enkele leerkrachten van de christelijke school die deze 'doorbraakgedachte' van harte ondersteunden. Teams bestaande uit 2 personen, zo mogelijk uit beide disciplines, gingen huis aan huis om de mensen te vragen donateur te worden. En met succes. Leunend tegen de deurposten is wat geredekaveld over de vraag of dit nu wel kon en of de basis zoals die gedacht was, steun zou krijgen. Het is er van gekomen. In een rokerig zaaltje van het oude, nu verdwenen, dorpshuis vond de oprichtingsvergadering plaats. Een voorlopig bestuur werd gekozen en machtiging verleend om de voetbalsport in Ten Boer mogelijk te maken.
Met name dit laatste was geen eenvoudige zaak. Er was dan wel een vereniging, maar die stond vooralsnog met lege handen waar het de accomodatie betrof. Vooral het probleem van het krijgen van een speelveld was gigantisch groot. We zijn op tal van plaatsen wezen kijken, maar of het terrein was niet groot genoeg of de eigenaar was niet bereid mee te werken. Tenslotte was er nog één mogelijkheid: het terrein aan de Stadsweg, toen eigendom van de fam. Glas uit Loppersum en nu aangeduid als 'Plan Emmerwolde'. Samen met burgemeester v.d. Meer en de al eerder genoemde arts Gualtherie van Wezel bracht ik een bezoek aan Loppersum en het lukte, zij het op voorwaarde dat de paarden het betreffende perceel mochten blijven beweiden. Dat laatste vooral hebben we geweten. Paardevijgen en omver geduwde doelpalen hebben met grote regelmaat het sportieve genoegen verduisterd.
Douche- en kleedruimte werd gevonden in het oude dorpshuis aan de Hendrik Westerstraat. De afstand naar het veld moest lopend in tenue worden afgelegd. Veel dank waren we ook verschuldigd aan Jan Wieringa, de vader van F. Wieringa, die op zijn oude dag voor drainage heeft gezorgd, naast de talloos velen die de egalisatie hebben verzorgd.
Zo is Omlandia van start gegaan en zo begon het 40 jaar geleden.
Ten Boer, juni 1991
W. Oomkens
