Weer niet gelukt.
Het is weer niet gelukt. Hoe is het mogelijk dat voornemens de mist in gaan? Voorafgaand aan het nieuwe voetbalseizoen maakten wij thuis een keiharde afspraak: wij willen de uitslag niet weten. Ik verlangde naar het oer-Hollandse tafereel; zondagavond liggend op de bank, met een prak op schoot, met elkaar Studio Sport kijken. In afwachting van de beelden en uitslagen.
We begonnen best goed. De omgeving werd op de hoogte gesteld van het voornemen. Het bleek een onmogelijke opgave. Overal staan lieden met hun mobiele telefoon te wapperen en de uitslag hardop de ether in te schallen. Langs de lijn bij het amateurvoetbal. Bij evenementjes in de stad. En zelfs in het bos.
Daarnaast moet gezegd; wij bleken zelf ook zwak. Eén kon het niet laten en keek op teletekst of zijn mobiel. Jammer. Er werd een medestander gezocht: ‘Wie wil de tussenstand weten? Niet verder vertellen hoor.’ Kansloze missie: binnen tien minuten weet nummer drie het ook. Dit maakt vervolgens nummer vier onrustig: ‘PSV staat toch niet achter?! Kom op, vertel, ik wil het nu weten!’ Of de één flapt de uitslag eruit en de ander geeft hem op de kop. Gezellig.
Een ander voornemen was: geen Eredivisie Live. Vorig seizoen waren we overstag gegaan door ‘een losse wedstrijd te kopen’, maar de conclusie was: daar wordt een mens niet vrolijk van. Een samenvatting van een uurtje met hoogtepunten is precies genoeg. We toonden ons echter wederom slap. We zwichtten voor een aanbiedinkje, drie maanden gratis kijken..
Nee, dan (o)pa. Hij begrijpt het wél. Als je daar op zondagmiddag langsgaat, en hij hoort dat er volk aankomt hoor je hem al roepen: ‘Ik wil gain oetsloagen waiten!’
De hedendaagse continue informatiestroom is mooi. Maar voor romantici die willen wachten tot 19.00, is het vechten tegen de bierkaai. Anderzijds: soms zorgt een onverwachts binnenkomend berichtje voor geluk. Jaren geleden, bij het zwembad op Gran Canaria. Ik was zojuist door de dame van het Duitse animatieteam verzocht om het bitte etwas ruhiger aan te doen bij Wasserball. Flauw door deze reprimande dook ik op het ligbed naast mijn vadertje. Op dat moment kwam op de mobiel van mijn broer een sms binnen -hij was de eerste in de familie met zo’n ding- dat hun amateurclub de derde periodetitel had gepakt. Vader sprak toen -en zag ik het goed?- met vochtige ogen: ‘Wat ja mooi dat ik hier de oetslag heur, gewéldig zukse techniek.’
Wij zijn de laatste der Mohikanen; ‘mensen die de uitslag niet willen weten’, of althans een poging doen daartoe. In de caravan op Ameland probeerden wij het opnieuw. De hele dag –en maar fietsen door de duinen- was het gelukt om de oren te sluiten en de mobiel te negeren. Toen wij uiteindelijk om 22.00 voor de buis zaten opende Studio Sport met: ‘Kampioenschap Ajax’. Dit zou eerder ondenkbaar zijn. Een oude voetbalwet was: eerst de beelden, dan de uitslag.
Ursula Sennema
Quiz
‘Wie vind je de beste voetballer?’
Het is half acht ’s morgens, aan het ontbijt. De zoon zit met het voetbalplaatjesverzamelalbum op schoot. Ik zeg: ‘Eh, nou vooruit, Christian Eriksen. Een technische speler met aanvallende intenties, daar hou ik van.’
‘En wie vind je de knapste uit dit boek. En waarom?’
Indrukwekkend
In de stad stapte een jongen uit de bus. Lijn 140, de bus uit het dorp. Op zijn rug gezien dacht ik: dat is die jongen uit het tweede. Toen ik hem van voren zag, dacht ik nee, het is die jongen uit het derde. Mensen van dezelfde club leken op elkaar.
Mindfulness
Go with the flow, niet de vangst maar de jacht, met volle aandacht in het hier en nu: Mindfulness is hot. Ook mij klonk deze gelukzalige staat van werkelijke aanwezigheid in het dagelijks bestaan als muziek in de oren. Ik vroeg mijn leidinggevende derhalve om een cursus mindfulness, maar wat volgde was een lang antwoord. Het kon alleen op eigen kosten, in eigen tijd, en op een verre locatie. Die voorwaarden leken mij in tegenstrijd met de ontspanning die deze bezigheid beloofde.
Contrast
Het is een paar jaar geleden dat ik op uitnodiging van een vriendin een wedstrijd mocht bezoeken in Amsterdam. Ajax tegen F.C. Groningen. Ze had kaarten via haar werk gekregen – kaarten die gebruikt worden om met zakenpartners een eredivisiewedstrijd te bezoeken. Het was een avondwedstrijd. Ze trapte haar snelle bolide op zijn staart en we waren in een ogenblik in de hoofdstad. Ze had een parkeerkaart, de auto was zo weggezet. Via het trappenhuis waren we direct op onze plaats van bestemming. Voor de klapdeuren stonden twee veel te knappe meisjes, waren zij rechtstreeks van een reclamebureau gehaald? Ze lachten en gaven met hun hand aan dat we door een deur konden. Je had geen besef van de tienduizenden die op dat moment ook naar het stadion trokken. We hadden luxe plekken op zachte kuipstoeltjes. Voor ons zaten de spelersvrouwen. In het stadion gold een speciale munteenheid. Omgerekend waren het flinke prijzen.
Droom
Als de jongens ‘s morgens uit bed komen vertellen ze menigmaal dat ze hebben gedroomd. De mededeling ‘ik had een hele mooie droom’ en de gelukzalige blik daarbij is jaloersmakend. De onderwerpen van hun dromen zijn negen van de tien keer: de klas, de vriendjes en het voetbalteam. En meestal een combinatie daarvan.
Moeder had laatst ook een droom met fraaie ingrediënten. Dit waren: voetbal, de derde helft en muziek. Mooie dromen gloeien met een beetje geluk nog de hele dag na, en zo ook dit keer.
Pupil van de week
Een blonde lok voor haar gezicht. De aftrap samen met de aanvoerder. Alle ogen op haar gericht. Dribbelen naar de goal, spelers links en rechts achterlatend. Oog in oog met de keeper, het schot naar de linkerhoek. Gelukkig, de keeper duikt op het laatste moment naar rechts. Goal! Er klinkt een warm applaus. Terug naar de dug-out, ingeklemd tussen de spelers en staf op de bank. Het speciale trainingspak past precies. De hele zaterdagmiddag hoort ze erbij. Ze is de pupil van de week. In het programmaboekje staan haar gegevens: ze speelt in meisjes D1. Haar vaste supporter dat is haar opa, kijk, hij staat daar vanmiddag ook trots langs de lijn. Hij is net klaar met het verkopen van de programmaboekjes. Haar favoriete speler is de nummer 9, een snelle spits, hoe heet hij nog maar? Een andere speler kent ze ook, hij was vorig seizoen haar trainer. Haar lievelingsclub is F.C. Groningen en de allerbeste speler is Tim Matavz. Haar voorspelling van de wedstrijd luidt 3-2. Na afloop is er patat en daarna blij naar huis.
Te gortig
Alle dagen van de week -op zondag na- rond half acht hetzelfde ochtendritueel: het loopje naar de brievenbus voor de ochtendkrant. Door de jongens. Dit gaat niet vanzelf. Zij hebben het onderlinge wedijveren tot kunst verheven. Om de ochtend enigszins rustig te laten beginnen zijn er regels over wie wanneer de krant mag halen. Die regel heet: om de beurt. Maar op maandagochtend is dit anders, en iedereen in huis is daar inmiddels goed van doordrongen. Moeder is op maandag aan de beurt. Dan sprint ze naar buiten -het is een beetje een bijzonder gezicht. Ze wil vandaag de eerste lezer zijn. Want op maandagochtend is hij bijgevoegd: de sportkrant.
Dank u wel voor het voetbal!
Zaterdagmiddag in Ten Post. TEO tegen VVS. Een duel in de vierde klasse. De ploeg uit Oostwold is koploper, TEO is de nummer 12. De goals vallen als rijpe oktoberappels. Het vlaggenschip gaat ten onder met 0-5. Het publiek mort in het Gronings over de verrichtingen van hun jongens. Ze grappen dat er is verloren omdat de spelers op stap zijn geweest. Maar je proeft de clubliefde, de nederlaag is de ploeg alweer vergeven nog voor het laatste fluitsignaal klinkt.
De telefoon rinkelt niet
Het tuinhekje dat open slingert, het lawaai van de fietsen in het schuurtje, de voetbaltassen die in de berging neerploffen: de uitslag van de wedstrijd is altijd snel bekend.
Voetballers die na de wedstrijd voor je neus staan. Weer thuis, de haren nog nat. Nu komt het erop aan. Niet te veel vragen. Ze zelf laten beginnen met vertellen.
