Please update your Flash Player to view content.
Please update your Flash Player to view content.
Please update your Flash Player to view content.

Katatonisch (Wedstrijdverslag JO7-1)

Om 07.48 uur stappen we deze zaterdagmorgen op de fiets richting het sportpark van de plaatselijke V.V. Het zonnetje doet erg zijn best om ons wakker te maken tijdens onze fietstocht. Zoonlief mag kiezen bij wie hij in de auto stapt en dat is bij zijn grote vriend Kjeld. Achterin de auto heerst een feeststemming en voorin zitten papa Peter en ik katatonisch naast elkaar. Nu zult u denken: die Post heeft een cursus moeilijke woorden bij de LOI gevolgd afgelopen week, maar ik bouw de spanning op en kom er later op terug. We luisteren naar Peter zijn muziek: Bob Dylan en Jimmie Hendrix....helemaal bluessig dwalen mijn gedachten af naar gisteravond, de veel te jong overleden dj Avicii....ik wil Peter vragen of hij ook Avicii aan boord heeft, maar ik laat het maar voor wat het is.....
Bij aankomst in Zuidbroek schijnt de zon uitbundig en na kort overleg schuiven we alle taken in handen van trainer Jan Oosterbeek. Michel, Peter en ik doen niks.... En dit slaat over op het team. De jongens denken dat zij ook hun taken bij Jan neer kunnen leggen en in no time staan we 4-1 achter, onze goal gemaakt door Levi overigens. Ik vergeet zelfs notities te maken van de wedstrijd. Het team begint te morren, ook onderling en het wordt 5-1. Dan gebeurt er iets voor de eerste keer, wat nog een keer voor de tweede gaat gebeuren en straks gebeurt er nog iets voor de eerste keer wat ook nog weer voor een tweede keer gaat gebeuren. Ik weet het, het lijkt allemaal vaag, maar het komt goed geachte lezer......
Ik neem u mee naar Engeland (wat kost dat zult u denken) en wij schrijven Tottenham hotspurs tegen Stoke City. Christian Eriksen scoort voor Tottenham, maar teamgenoot Harry Kane vindt dat hij scoorde. Goed voor vooral zijn ego en zijn doelpuntentotaal dit seizoen. Kane dient een verzoek in bij de Engelse KNVB om het doelpunt aan hem toe te wijzen en dat gebeurt ook.....
Terug naar Zuidbroek (we zetten gelukkig weer voet op Nederlandse bodem)...Kazeem scoort de 2-5 of was het Julian die hem raakte? Met het "Kaneverhaal" in mijn achterhoofd schreeuw ik onmiddellijk dat Kazeem als doelpuntenmaker in het verslag komt....einde gemor.... Het wordt 2-6 en die lui zijn fysiek irritant. Julian maakt nog 3-6 en daarmee is het einde van deze wedstrijd.
Trainer Jan is niet blij en houdt een praatsessie op de middenstip.

HS'88
De praatsessie heeft goed geholpen en we komen met 0-1 achter. Dan is het klaar en de turbo gaat erop: Julian maakt 1-1, Levi 2-1 en de tegenstander maakt de 3-1 in eigen goal. Lief!.....Levi Oosterbeek scoort de 4-1 en we zien weer plezier en lol op het veld.

NEC
Zoonlief scoort bijna in eigen goal, maar er zat gelukkig een duveltje op de paal. Trainer Jan is fanatiek aan het coachen maar desondanks scoort NEC 0-1. NEC scoort nog een keer, maar dan in eigen doel, zodat het weer gelijk is. Ondertussen maak ik kennis met de vrouwelijke variant van een verslaggever, van de tegenstander....Michel stelt onmiddellijk een ruiling voor tussen de verslaggevers en het is fijn om te weten dat je op kwaliteit wordt gewaardeerd en niet op uiterlijk....bedankt Michel....
We hebben een roosvicee-instelling, prikloos....en dan volgt er een strafschop! Voor NEC, nog noooooit vertoond bij JO-7! Officieel mag het ook niet, maar prikloos als we vandaag zijn, vinden we het prima. Strafschop gemist.....
2 minuten later, een goedmakertje, want wat tot vandaag nog nooit gebeurd was, gebeurt nu voor de tweede keer: strafschop! Een wisselspeler van NEC houdt een schot van Kazeem tegen en dat mag niet. Dit keer een strafschop voor ons en Levi scoort de 2-2!
Daarna scoort Levi, offffff, inderdaad, of zit Julian er nog aan? Trainer Jan brult dat Julian nu echt wel genoeg gescoord heeft dus ik noteer Levi....volgzaam als ik ben.
Uiteindelijk eindigen we op 3-3....
Na de wedstrijd verteld trainer Jan dat het katatonisch was vandaag....ik vraag hem of alles verder goed gaat met hem en hij zegt Google maar: katatonisch....volgzaam als ik ben doe ik dit en ik vind het een prachtig bijpassende titel voor dit stuk....
Was er dan geen enkele highlight vandaag? Jawelllll, ik loop bij terugkomst op het sportpark in Ten Boer vriend, collega, maatje en held Mets Elgersma tegen het brede lijf! Als dat je highlight van de dag is dan is de rest van de dag wel erg katatonisch zult u denken....
Het gaat overigens goed met Mets, weinig inspiratie heeft ie door de afgelastingen en niet opkomen dagen van diverse tegenstanders....ik zeg tegen hem: "maar er zijn toch randzaken genoeg om over te schrijven?" Denk aan de Readshop in het dorp, die hebben het na een column in DVHN ook niet makkelijk....Mets kijkt me aan en zegt: Weet je, ik ga ff met de klompen op tafel, ff niks, ff tranquillio. En hij mag dat.....

Ik groet u,

Anne Post

Het duurt zooo lang (Wedstrijdverslag JO7-1)

Dag lieve lezers, Mets, misschien kent u me nog? Ergens rond Valentijnsdag heb ik mijn laatste verslag geschreven...nu is het niet zo dat ik zoveel liefdesverzoeken heb gekregen dat ik geen tijd had om te schrijven, maar ons voetbal werd afgelast....steeds weer...week op week....maand op maand.
Zoonlief en ik gingen ons stierlijk vervelen op de zaterdagen, dus wat doe je dan als betrokken vader? Leuke uitjes doen! Mets, ik zal je even een kleine opsomming geven zodat je niet denkt “wat zwetst die Tosti weer uit zijn nek”....
We hebben onder andere:
Gekitedsurfd (Engels) in Namibië
Pijnbomen geteld bij de jaarlijkse telling op Hawaï
Meegedaan aan een straatrace op Cuba
Kennis gemaakt met Dokter Pol in Michigan, wel grappig, mijn vader heeft hem vorig jaar ontmoet dus ik zeg tegen hem: I’m Abel’s sun.... grappig
En toen telefoon...ergens in the outback van Alaska: coach en inmiddels warme vriend Michel Winter. “Waar zijn jullie? Zaterdag voetballen en geen schnitzelgezanik...op tijd zijn!” Een luid gejuich ging door de straten van Alaska and here we are, back in town!

We schrijven zaterdag 14 april en we spelen thuis op het prachtige sportcomplex van VV Omlandia..... U zult zich waarschijnlijk afvragen of er ook nieuwe dingen zijn na een rustperiode van enkele maanden? Nou we hebben nieuwe korte broeken. Voordeel van deze korte broeken is dat je geen stukje been meer ziet en ze zijn lekker warm. Het rennen is even wennen (mooi geschreven Tosti, soms geniet ik van mijn schrijfkunsten)....
Het is heerlijk om de geur van kunstgras weer op te mogen snuiven en de jongens hebben er meer dan zin in.
Onze tegenstanders zijn: ZNC (Zuidbroek), HS '88 (Hoogezand) en wederom NEC (Delfzijl)..... Nadat mijn jongste nakomeling een worm heeft ontdekt op het kunstgras, voor mij ook een compleet raadsel hoe zoiets kan, beginnen we de strijd tegen ZNC.
We komen op 0-1 achter, de jongens voelen zich nog onwennig na zoveel trainingsuren en geen wedstrijden, maar herpakken zich knap. Tim maakt de 1-1 en de beer is los...We zijn zoooo blij en vieren de goal! We laten ZNC toch maar de 1-2 maken, vanaf de aftrap overigens, zodat we nu gewoon kunnen voetballen. Wij spelen het liefst vanuit achterstand en onder druk....Onze Tim maakt de 2-2: hij loopt op de goal af, kan simpel scoren, maar Tim denkt: "Dat zou wel heel makkelijk zijn"...dus kapt ie fenomenaal zijn tegenstander uit en schiet beheerst binnen....prachtig. Onze parel Kazeem scoort de 3-2 en onmiddellijk daarna schiet Yanieck op de paal....Het is een prachtpot voetbal en ik geniet. ZEC zet nog één keer aan, maar hun inzet eindigt op de lat....

HS'88

We gaan vrolijk verder en Levi Oosterbeek schiet werkelijk schitterend en van grote afstand de 1-0 binnen. Levi denkt: "dat kan ik heus nog wel een keer" maar dit keer staat de paal in de weg.
Tussendoor maakt HS'88 de 1-1. Beetje druk op de ketel en dan gaan we voetballen. Kazeem begint aan een indrukwekkende solo en Julian maakt de 2-1. Geen vuiltje aan de lucht. Levi scoort zijn tweede prachtgoal en ook Kazeem maakt schitterend zijn tweede. Tim scoort de 5-1....Mets volg je het nog? 5-1! En dat jong van Oosterbeek doet het gewoon nog een keer: Prachtig prachtig prachtig maakt hij zijn derde. Alsof van Basten in '88 gewoon drie keer zijn geweldige goal maakt....zoiets. Julian scoort de 7-1 en scheidsrechter Winter babbelt op zijn gemak met het teleurgestelde publiek uit Hoogezand....7-1! Daar mag je me voor wakker maken....
Mama Kim verzorgd de ranja, ook dat gaat goed ondanks de day after en Mets, er is geen vuiltje, geen wormpje aan de lucht.....

NEC

Na een schot van Levi op de kruising komen we met 0-2 achter, maar de goede lezers weten: Druk en achterstand is doping voor onze jongens, en na twee goals van Julian Winter eindigen we met een zwaarbevochten en verdiend gelijkspel.....
Hawaï was gaaf, Cuba genieten, maar niks weegt op tegen de blije koppies van die jonge gastjes....Hier trainen we iedere week voor en dit is de reden dat ik iedere week op zaterdag, als de haan nog geen kik heeft gegeven, mijn bed uitstap.....

Ps...Lieve vriend Mets, voor jou bijna geen winterstop las ik en jullie hebben het lastig toch in de competitie? Weet je nog dat Louis D zijn bril kwijt was, uit bij CVVB? Dat hij schreeuwde naar de bank, dacht ie, maar ondertussen schreeuwde naar een stel koeien in een weiland? Omdat ie niks zag? Dat we dat zoooo erg voor hem vonden? Dat we gezamenlijk gezocht hebben en zijn bril vonden? Dat Louis toen weer opbloeide als een tulp in het voorjaar? Ik denk daar nog vaak aan en wat ik er mee wil zeggen: hoe koud het ook is en hoe groot de achterstand, er is altijd wel iemand die je bril vindt!

Ik groet u!

Anne Post

Eenrum the end (Wedstrijdverslag JO7-1)

En daar gaat ie.....voor de allerlaatste keer op naar Eenrum! Via weggetjes die alleen de coach kent, ik ga ze nog missen ook. Door de weilanden, over het spoor waar nooit never een trein komt behalve als wij er rijden, langs Vast Banket, via Winsum en dan eindigen in Eenrum. Je kunt het saaier treffen op zaterdagochtend.
Voordat ik met mijn wedstrijdenverslag begin moet ik eerst iets rechtzetten. Ik heb een fout gemaakt, eigenlijk 2! Jaja, ook ik kan dat.....en fouten moet je herstellen vind ik.....de zoon van coach Peter heet Mads en niet Mats....en de hele familie heet Pierie en niet Pierrie....in Noord-Korea kunnen zulke fouten ervoor zorgen dat ze nooit meer iets van je vernemen, maar gelukkig woon ik in earthquakecity en hoop dat ik zo genoeg gerectificeerd heb......Femke heet wel gewoon Femke en Big Berrie klopt ook, dus ik had ook een aantal zaken wel goed......
En dan nu............

De zaal heb ik inmiddels lief, de geur, het linoleum uit 1482, de mensen, ik ben van ze gaan houden daar in Eenrum. Julian Winter is de aanvoerder vandaag en niet minder dan zwaar verdiend gezien zijn fabuleuze prestaties vorige week. De volgende boyz gaan de laatste keer in Eenrum hun kunsten vertonen: Julian, Kazeem, Luca, Levi, Kjeld en zoonlief Yanieck.
Winsum is de eerste tegenstander van vandaag en we starten goed! Normaal ben ik over de prestaties van mijn zoon een beetje terughoudend, maar vandaag is dat jong van mij erg goed bezig. Hij is fel, heeft honger naar de bal en steekt overal zijn maatje 33 tussen....misschien laat hij nu wel het "graspriettellen" achter zich en ontwikkelt hij zich tot een volwaardig voetballer.....we leveren strijd en passie (misschien wel aangestoken door de prestaties van papa Kazeem vorige week) en doen ineens aan combinatievoetbal....het aantal "goed zo's", geschreeuwd door trotse ouders van hun kroost is niet te tellen....ik geniet net zo als ik dat kan op een zwoele zomeravond, biertje in de hand, boekje op schoot, ergens in den verre.....
Tijdens mijn wegzwijmelmoment maakt Luca de 1-0. Kat in het bakkie zou men zeggen. Uit het niets wordt het 1-1. En dan is er een strange moment: Winsum scoort, maar niemand ziet het...behalve wij uit Ten Boer....blikken over en weer en integer als wij zijn zeggen we niks, nakkes nada. Met het idee dat we 1-1 hebben gespeeld zijn we uitermate tevreden....zoals mijn vader zou zeggen: "al mot'n de kraai'n het oet belk'n" bleek dat de hoofdscheidsrechter het wel gezien had en we verliezen met 2-1. Maar we zijn trots op deze verliespot....gek? Misschien, maar we hebben prachtig voetbal gezien.... Langzaam druppelt het nieuws binnen dat Bedum niet komt. Ik geef ze geen ongelijk, mochten ze weer van ons verliezen dan zou het leedvermaak niet te overzien zijn geweest. Wat zouden Michel en ik dan gedaan hebben? Spagaat en split aan het plafond? we zullen het nooit weten.....
Onze lieve Marieke Winter heeft dit keer een overheerlijke cake gebakken en we smikkelen wat af, gadegeslagen door diverse tegenstanderouders....we horen ze denken: "dat willen wij ook! Ah toeeeee"....
Nu het cakebakken zo soepeltjes verloopt verzwaren we de opdracht naar een seizoensafsluitende bbq! Kijken of ons dat ook gaat lukken.
Leo oet Leens wint met 3-1 (Levi maakt onze goal) en het maakt ons niks uit: cake in de hand, mooi spel en Bedum in geen velden of wegen te bekennen... de spanning is eruit en we leunen achterover daar in Eenrum.
Eenrum 2 wordt met 4-0 uit de zaal geveegd, doelpunten van Julian, Levi, Luca en wederom Julian...mijn notitie tijdens de wedstrijd luidt: "wordt super gevoetbald!!!!!
Tegen Eenrum 1 wordt het 3-1: Levi, eigen goal en Julian scoren.....
En dan zijn we klaar in Eenrum...nog 1 keer douchen, nog 1 keer naar de wc zonder wc papier en dan trekken we de deur achter ons dicht. Klaar voor het veld en dat gaan we volgende week weer doen! Het zal wel sneeuwen, ijzelen en min 20 zijn, maar mij hoor je niet denk ik....
Jongens, de zaal heeft ons goed gedaan, we hebben veel geleerd en nu op naar de geur van gras met een rugzak vol ervaringen.....

Dag lieve zaal in Eenrum! Ik ga je missen......

Ik groet u,

Anne

Lichtstof (2) (Wedstrijdverslag JO7-1)

Het is vrijdagochtend, 06.28 uur....ik trek de voordeur achter mij in het slot. Bril vergeten denk ik ineens, wat een wazig geheel voor mij en nee, ik lag niet heel laat op bed gister...ik voel aan mijn gezicht en mijn bril zit gewoon op zijn vertrouwde plek! En een glimlach ontsnapt mij: LICHTSTOF! Ik zal het nooit meer mist noemen, maar dankzij mijn oudste is het gewoon lichtstof! Dan de inzendingen die binnengekomen zijn op de quizvraag van 2 weken geleden. Coach Michel en ik hebben ze naast elkaar gelegd en we hebben een winnaar! Mets is het zeker niet, zijn antwoord: “stof aan de koplamp” hebben we fout gerekend. Het antwoord van Mw M. Post-Vegter was goed: “mist”, maar ja, dat is je moeder zei Michel en dat is handel met voorkennis! En daar heeft ie zwaar gelijk, dus moeders mocht niet meer meedoen. Dan de winnaar: Het is geworden ratattata....big berrie Balkema! Hij stuurde als eerste het correcte antwoord in! En verdiend vind ik het, als er iemand mij op al die ontelbare voetbalzaterdagen enigszins in toom heeft gehouden, dan is het Big B. Hij begreep mijn keuze voor wit schoeisel, uit bij Loppersum! Berrie, hoezeeeeee, jij mag contact opnemen met Femke (mama van Mats en Kjeld), vrouw van Peter Pierrie! Die ken je wel, toch? Heel veel plezier namens Michel en ondergetekende.......

En dan nu op naar Eenrum, voor de wintercup ronde 2 in de zaal. Als je presteert wordt je daar ook op beoordeeld, zoals onze jongens dus ook! Dankzij de geweldige prestaties vorige keer, zijn we ingedeeld in de zwaarste poule. Wat er onder andere zwaar is aan deze poule is dat ie heul heul heul vroeg begint op zaterdagochtend, maar daar hoor je me verder niet over.....

Aangekomen in de sporthal in bruisend Eenrum mis ik onmiddellijk het enige item wat na 1960 is aangebracht in de zaal: het scorebord. Nu is er werkelijk niets meer om ons heen wat jonger is dan Willem de Zwijger...erg? Nee hoor, het gaat uiteindelijk om het spelletje.
We beginnen de reeks voor vandaag tegen Winsum deel 1. Dit team bestaat uit jongens die op de scooter naar de sporthal zijn gekomen. Fysiek en technisch moeten we het afleggen tegen deze reuzen en ondanks een knappe goal van Levi verliezen we met 3-1. Onder luid gejuich van het Winsumse publiek stapt de tegenstander van het veld. We kijken apathisch toe...papa Kazeem haalt koffie voor de ouders en begeleiding en heeft een verassing! Ik ben gek op verassingen en ja hoor, mama Kazeem heeft gistermiddag een aantal uren in de keuken doorgebracht en het resultaat mag er zijn: overheerlijke cake....mijn complimenten.
De volgende wedstrijd is tegen de Heracliden...Kjeld zet maar es een sliding in en krijgt onmiddellijk een tik op zijn neus...iedereen van ons is van slag en we kijken allemaal naar Papa Peter die Kjeld zijn neus weer op de plek zet waar ie ook zat. Ondertussen gaat de Heracliden gewoon door en staan we met 2-0 achter...Julian Winter maakt nog 2-1 maar uiteindelijk gaan we eraf met 3-1 ondanks alle inzet van onze helden.
Dan Noordwolde, bij de start hebben we maar 4 spelers en de rest doet nog verstoppertje. Deze zaal heeft multiveel hoeken en gaten en als we uiteindelijk het “Ten Boersterdreamteam” weer bij elkaar hebben staan we met 3-0 achter. Mij ontsnapt een binnensmondse vloek, ik schrik en denk dit kan zo niet langer! Wat een labbekakkerig zootje. Vrienden Michel en Jan denken er net zo over en met het vooruitzicht dat de laatste pot straks tegen Bedum is nemen we onze positie in aan het veld. Voor de pot tegen Bedum moeten we nog tegen Winsum deel 2. Ik voel agressie, passie en strijd in me opborrelen en ik bedenk me waar dit vandaan komt! Mama Kazeem en haar cake!!!!
Michel, trainer Jan en ik schreeuwen voor wat we waard zijn en het resultaat mag er zijn: een heel punt! Meer dan ik nog verwacht had vandaag....
En dan wacht Bedum! Wij staan gedrieën zij aan zij letterlijk op de banken. Dit keer kunnen de moeders oet Beem onze achterwerken aanschouwen. Vol vuur gaan we tekeer, onder toeziend oog van het hoofdschuddende Bedumse publiek. Levi schiet op de paal! Ik hang in de hekken zoals vroeger aan de lange zijde in het Oosterparkstadion. In de winter moet de winter zich laten gelden vind ik en dat doet ie dan ook: Julian Winter scoort de 1-0! Ik schud met mijn billen, Michel vindt dit hilarisch en doet mee! Onder luid Bedums boegeroep gaan we druk billenshakend door met onze aanmoedigen. De winter is nog niet voorbij en Julian maakt de 2-0! Onze blijdschap kent geen grenzen en papa Kazeem heeft inmiddels de touwen ontdekt in deze antieke sportzaal. Als een volleerde Tarzan slingert hij door de zaal en wij maar schudden met die billen van links naar rechts. En dan wordt het Maart, op naar de zomer maaarrrrr Maart roert zijn staart en koning Julian winter maakt zijn derde! 3-0. Papa Kazeem schreeuwt van onder het plafond dat ie al slingerend wel wat kledingstukken kan uitrekken van pure blijdschap. Al Fries pratend kan ik dit idee uit zijn hoofd krijgen, de Bedumse dames zijn al verhit genoeg en papa Kazeem houdt het bij slingeren. Bedum scoort nog wel, maar dat is voor de bookmakers...huilend vallen we elkaar in de armen en ons kroost knuffelen we alsof ze drie jaar niet thuis zijn geweest! Wat een heldenprestatie weer!!!! Onze ochtend eindigt in pure blijdschap...moeders, vaders en kids het was weer genieten met de hoofdletter G!
Tot volgende keer lieve lezers!

Ik groet u,

Anne Post

PS....terugkoppeling cake: speciaal voor mijn lieve collega Janis en tevens moeder van wonderkind Kazeem: lieve Janis, wat jij in die cake gestopt hebt zal wel altijd een mysterie blijven, maar het had effect! Mijn scherpe kanten kwamen meer naar de voorgrond gedurende het toernooi. En over manlief Jan B kan ik wel een boek schrijven, wat een effect had het op hem! Goed gedaan en dank namens ons allen......

Lichtstof (Wedstrijdverslag JO7-1)

Laat ik beginnen met een ieder een fantastisch 2018 te wensen vol met gezondheid, geluk en multiveel plezier! Zo, dat was het serieuze gedeelte.....
Na weken vol rust, genieten, kerst, oud en nieuw in Zeeland en vooral eten breekt de dag aan waarvan je wist dat ie zou komen: we gaan weer los! Afgelopen woensdag de eerste training gehad en zoonlief stond nog in de relaxstand. Hij geniet van het team, de gezelligheid, het kijken naar een rollende bal maar de fysieke inspanning is bij hem nog ver te zoeken. Ik hou mijn hart vast voor vandaag.....
Ik zal niet zeuren over het tijdstip en/of de temperatuur, noem het goede voornemens....ik stap samen met zoonlief op de fiets en na 10 meter gaat Yanieck in de ho-ijzers. Ik stop ook en vraag wat er is en hij zegt: "pap....Lichtstof" ik zeg: "wat?" "Lichtstof zeg ie....." We maken er een quizvraag van: wat is lichtstof? Antwoorden kunnen geappt worden naar coach Michel Winter.....voor het eerst juiste antwoord is er een prijs: Een cursus appeltaart bakken onder leiding van mama Kjeld: Femke Pierrie....ik ben benieuwd.....(Mets, deelname is gratis)...
We spelen de wintercup in de zaal in Eenrum, een toernooi verdeeld over drie zaterdagen....de zaal in Eenrum is gebouwd in de periode rond de Slag bij Nieuwpoort, omstreeks 1600. Alles ademt naar vervlogen tijden, maar de jongens vinden het geweldig. Aangestoken door hun enthousiasme kijken we, de ouders dus, ook met een andere bril naar de zaal: we hebben een tribune, wit gekalkte muren met hier en daar een oneffenheid, bankjes uit de tijd dat ik nog in een gympakje rondliep, een prachtige akoestiek en een papieren scorebord. Maar alles is aanwezig om te zaalvoetballen en daar gaat het om.....
We spelen met de volgende toppers: Luca, Kjeld, Julian, Yanieck, Kazeem en Thieme, onder toeziend oog van twee vrouwelijke scheidsrechters, je kan het slechter treffen zeg ik......

JO-7 - FC LEO oet Leens
Kjeld is aanvoerder en zet zijn manschappen neer zou als hij dat wil: één hand aan het doel, de andere hand schuin de lucht in en als het fluitje gaat stormen de omlandianen richting de bal op de middenstip.... De jonkies van LEO schrikken hier zo van dat ze rechtsomkeert maken richting parkeerplaats....vol inzet strijden we, zelfs zoonlief is onherkenbaar in vergelijking met afgelopen woensdag....hij rent van achter naar voor en ik zie rode wangen....we spelen echt goed en na een kans van Luca galmt de "ohhhhhhhh", geproduceerd door de ouders, door de zaal....en het kon niet uitblijven: Luca maakt werkelijk een wereldgoal! Ik ben enthousiast en leg aan papa Luca nog es uit hoe goed die goal eigenlijk was! Luca schiet binnenkantje paal de 2-0 binnen en we zitten vol op rozen..... Kjeld vindt dat het te makkelijk gaat, dat mag een aanvoerder vinden, en werkt de bal in eigen doel....de spanning is terug maar door het goede spel, fantastische inzet en een redding van Julian op de doellijn winnen we met 2-1! Ik heb hetzelfde als Anouk bij the voice of Holland en dat is een brok in mijn keel....ik ren naar onze jonkies en knuffel ze.....het is genieten in 2018.

JO-7 - Winsum 1 oet Winsum
Deze jongens zijn sterk en schuwen het fysieke gedeelte niet, Luca wordt in de boarding geduwd, maar er is geen boarding dus wordt het muur (ook na 6 keer lezen blijft dit een creatieve zin, probeer maar). De jongens zijn onder de indruk en het wordt dan ook snel 1-0 voor Winsum. Julian probeert nog het doel weg te trekken, maar helaas....
Yanieck raakt de bal kwijt en de 2-0 is een feit....
Om verdere ellende te voorkomen pakt Thieme achterin de bal af van een tegenstander, dribbelt met bal door de zaal en scoort prachtig de 2-1.... En dat is het laatste wapenfeit...."van proberen kan je leren" zou mijn jongste zeggen en van "verliezen kan je ook leren" zou ik er graag aan willen toevoegen.....

JO-7 - Eenrum
Voordat ik goed en wel mijn verslaggeverspositie heb ingenomen scoort Julian de 1-0... Ik moet vragen wie er gescoord heeft en vanuit alle kanten galmt het mijn kant op: "Juliannnnnnnn"!!!!!
Luca scoort na goed doorzetten de 2-0 en Yanieck probeert een lobje....ik vind het briljant bedacht, maar helaas....
Voor zijn oma scoort Thieme prachtig de 3-1 en in mijn hoofd pakt Jan Smit de microfoon en zingt het lied voor zijn oma....ik kan me hierdoor moelijk concentreren maar zie nog wel dat Thieme de 4-1 maakt.....tijdens de wedstrijd kijkt zoonlief naar de tribune en enigszins geschokt vraagt ie aan me of het wel gaat....ik zeg "Jan Smit zingt in mijn hoofd" ohhhhhh antwoord zoonlief: "een soort lichtstof, maar dan in je hoofd", ik zeg: "precies, zoiets!"..... En nu weer voetballen schreeuw ik en zet Jan Smit op mute.....
We winnen met 4-1!

Ik heb zin in appeltaart, maar dit keer geen Femke....dus, het probleem is daar. Vragen in de kantine naar appeltaart is zwaar nutteloos en dus gooi ik hem in de groep. Ik krijg een tip van een zekere oma, zal haar naam niet noemen, dat haar schoonzoon, ene Jan Willem, werkelijk heeeeerlijke cake kan bakken....hij is ook de vader van Thieme en als ik netjes vraag dan wil hij vast en zeker wel een cake bakken! Dus, mr. anoniem, bij deze..... Ik merk spanning in mijn buik en vraag me af waar dat vandaan komt. Gister niks geks gegeten, naar de wc ben ik al geweest, maar dan komt het binnen, als een donderslag, we moeten tegen Bedum! The clash....Ajax-Feyenoord is maar kinderspel vergeleken bij Omlandia tegen Bedum....het Bedumse publiek gaat op rij 1 staan en ontneemt ons het zicht, zo zijn ze....we nemen meer dan revanche....onze jongens gaan, onder leiding van een ontketende Kjeld de strijd aan en na wat kansen over en weer maakt Luca de 1-0! Het is zinderend, de zaal uit 1600 leeft helemaal op en Luca maakt vanaf de middellijn de 2-0....Julian en Kazeem kleunen er in en de genotuitroepen (mooi woord) van ons galmen door de zaal...3-0 door Julian, 4-0 Luca en de Bedumse supporters gaan afgedroogd weer zitten op de tribune....onze parel Kazeem maakt de 5-0! 5-0 tegen Bedum, er zijn niet veel dagen dat ik gelukkiger was.....

JO-7 - Noordwolde
Thieme maakt de 1-0 met een panna en Luca, onze held van de dag, scoort wederom werkelijk schitterend de 2-0.... Na het kooigevecht tegen Bedum, is deze wedstrijd rustiger en tammer en dat zie je onmiddellijk terug in het verslag....

Ik heb genoten met een hoofdletter G, mijn dag kan niet meer stuk! Dank jongens voor making my day!!!!
Nu een week rust en dan gaan we weer richting het rustieke Eenrum, met die prachtige zaal......

Ik groet u,

Anne Post

Warme gevoelens (Wedstrijdverslag JO7-1 en 2)

Dit keer een extra lang kerstverslag....voor bij de kerstboom....

Coach Michel Winter en coach Peter Pierrie hadden een geniaal idee ter afsluiting van het voetbaljaar 2017 van de JO7: We schrijven ons in voor een zaalvoetbaltoernooi in Scheemda op 23 december, leuk voor de jonkies! Mijn eerste alarmbelletje ging af toen dit gedeeld werd in onze groepsapp en vriendinlief zei: “leuk, maar dit is toch de zaterdag voor kerst?” Ik antwoordde hierop met: “geen probleem toch? We kunnen ook ‘s middags boodschappen doen?” Maar het zaadje van onrust was gepland in mijn hoofd en niet alleen bij mij bleek later.... Beide heren waren voorbij gegaan aan twee dingen, te weten kerststress en vrouwen....beide heren hadden het niet makkelijk de opvolgende weken en ik zag de vermoeidheid en het verouderingsproces in raptempo toeslaan. Coach Peter moest zich verantwoorden bij zijn lieve vrouw waarom hij dit niet overlegd had en Peter antwoordde: “Maar ik heb overlegd, met Michel!” Dit hielp niet echt en toen Michel, uit zijn goedheid, ook nog een foto de app inslingerde met de openingstijden van de Jumbo in Scheemda op 23 december, zodat de moeders boodschappen konden doen tijdens het zaalvoetbal van hun kroost, toen waren de rapen pas echt gaar....
Speciaal voor Peter en Michel een anekdote, terug naar vroeger, toen er nog geen app bestond, kerststress nog nicht im frage was en toen ze dansten op muziek van Imca Marina.... Jongens, voor jullie!

Het is December 1994, een mooie zaterdagavond, we schrijven De Pleisterplaats, beter bekend als Luuk....
Ik stap Luuk binnen (mensen die dit niet weten zullen zeggen: “Huh, hoe stap je nu Luuk binnen?” Nou, Luuk was destijds de eigenaar van de place to be in Ten Boer en omdat we houden van korte namen in het dorp werd de Pleisterplaats ook Luuk genoemd, simpel”)... dus ik stap Luuk binnen...er staan klompen bij de bar op de grond, klompen van, naar later bleek Mets, en ik zie Michel sinds lange tijd weer in levende lijve... Michel had zich lang afgezonderd uit het dorp en had zijn intrek genomen bij een koeriersbedrijf, maar nu had ie verkering en vertoefde weer regelmatig onder de mensen...ik hou mijn jas aan (imagebuilding heette dat in die tijd) en ga bij de bar staan en naast mij staat Peter Pierrie. We staan uren naast elkaar en we zeggen niet veel meer tegen elkaar dan, zo om het half uur, Proost!. Plotseling gaat Luuk een mop vertellen en nu kon Luuk veel, maar een mop vertellen niet echt. Hoe dichter Luuk bij de clou van de mop kwam, hoe onduidelijker het werd. Er was één iemand die hem wel verstond en dat was Mets. We deden in die tijd wat iedereen deed en dat was wachten totdat Luuk ging lachen en dan gingen we allemaal lachen, we hadden geen idee....
Dit kon zo niet langer en ik kreeg een geniaal idee! Ik draai me naar Peter toe en zeg: “Peter, heb jij een gedicht?” Het was een longshot, ik weet het, maar biertje 8 hadden we inmiddels ver achter ons... Luuk werd stil, zowel hijzelf als de locatie Luuk, Michel stopte met flikflooien met zijn nieuwe vriendinnetje bij de gokkasten, Mets zette van pure spanning de klompen recht en Peter nam het woord. En daar kwam een gedicht! Over een trein, een man die het niet meer zag zitten, de trein die niet op tijd was (toen ook al) en dezelfde man die later ziels gelukkig werd.....mij ontsnapte een traan, Michel vroeg zijn vriendin ten huwelijk en Mets gooide zijn klompen naar buiten en Luuk? Luuk stopte met moppentappen....het was een bijzondere avond, in 1994


En dan nu.....zaalvoetbal!

We hebben twee gastspelers, te weten: Tobias Schlukebir en Jorin Krol. Dit maakt dat we twee teams kunnen inzetten in Scheemda. We noemen de teams voor het gemak JO7-1 en JO7-2...eenvoud siert de mens zeg maar.
JO7–1 bestaat uit de volgende toppers: Tobias, Kjeld, Yanieck, Luca en Kazeem
JO7-2 herbergt de volgende kanjers: Jorin, Tim, Thieme, Julian en Levi.
Yanieck is de hele week al niet fit en zaterdagochtend doe ik er alles aan om hem te laten afzeggen. Bijkomend voordeel zou dan zijn dat papa kan uitslapen na een werkdag tot 03.00 uur, maar zoonlief is niet te vermurwen: “we gaan zaalvoetballen, pap! Punt”.....ok jonge....

JO7-1 - ZNC
Wedstrijden met 11 minuten strijd, het is wennen voor de jonkies. De bal rolt sneller dan op het veld en we komen met 0-1 achter. Luca is de eerste die het spelletje doorheeft en zorgt met 2 doelpunten voor een voorsprong. Kjeld is in kerstsferen en voetbalt met kerstmuts. Ik geniet en na goals van wederom Luca en Tobias wordt het uiteindelijk 4-2! Top

JO7-2 - WVV
De tegenstander begint met tijdrekken, apart maar waar. Jorin schiet de bal op de paal en WVV graaft zich nog dieper in in de zaal, best knap. Vriend Thieme maakt de 1-0. Coach Michel vindt het niet genoeg, zet wat dingen om en Thieme maakt 2-0. Julian schiet en de bal wordt van de lijn gehaald. 3-0 Thieme na een prachtige assist van Levi Oosterbeek. Levi maakt zelf de 4-0. Tim heerst als een veldheer achterin waardoor we de 0 houden! Prachtig..... En nu gaan we de verslaglegging nog moeilijker maken: coach Michel verteld me tussen neus en lippen door dat beide teams tegelijk gaan spelen. Ik besluit eerst koffie te nemen (aangeboden door mama Kazeem, Janis en ik wil appeltaart. Appeltaart geeft me rust en wat blijkt? Mams Kjeld, Femke, heeft appeltaart gebakken. Nou ja, het moet zo zijn....na deze heerlijke versnaperingen ben ik er meer dan klaar voor.

JO7-1 - Scheemda en JO7-2 Scheemda
Ik jen coach Kasper dat JO7-2 met meer doelpunten heeft gewonnen en Kasper zet zijn team op scherp. Mijn positie is tussen beide velden en na bijna een dubbele nekhernia van het heen en weer draaien eindigt JO7–1 Scheemda in 5-0! Goals Luca (3), Tobias en Kjeld zijn eerste! Held!!!! Papa Peter schreeuwt in mijn oor of ik Kjeld zijn eerste goal heb vastgelegd...
Ondertussen eindigt JO7-2 Scheemda 2 in 3-1. Doelpunten aan deze kant: Levi, Thieme en Julian. Jorin vecht als een leeuw en we winnen met 3-1. Toppers....

JO7-1 BTC
Kazeem werkt keihard en dit resulteert in de 1-0 door Luca. Tobias is helemaal los en maakt 2, 3 en 4-0! Houden dat manneke zeg ik. Kjeld vindt het genoeg qua doelpunten door Tobias en haalt een schot van Tobias van de lijn. Uiteindelijk scoort Tobias toch zijn 4e en Kazeem schiet nog op de paal. Yanieck wordt langzaam witter en witter. Manneke is ziek en er gebeurt niet veel meer. Hij komt naast mij op de bank zitten en ik ben ultra trots op mijn zoon dat ie er is en persé de laatste wedstrijd mee wil doen. We winnen met 5-1.

JO7-2 Meedhuizen
Tim en Jorin halen aardig wat ballen weg maar uiteindelijk verliezen we met 2-0. Trainer Jan baalt maar uitslagen komen niet altijd overeen met het spelbeeld.

JO7-1 WEO
Kazeem maakt de 1-0! Ik ben samen met alle moeders aan het juichen. Uit mijn ooghoek zie ik dat ik als enige man aan het juichen ben. Kazeem heeft inderdaad gescoord, maar in de verkeerde goal. Meerdere jongens hebben last van het “verkeerdom-syndroom”: we proberen uit alle macht in eigen doel te scoren, heel apart. Coach Kasper richt de neuzen en Tobias maakt de 1-1. Luca begint aan een solo a la Maradona en Tobias maakt de 2-1. Het lampje bij Yanieck is compleet uit, maar we winnen toch met 2-1.

JO7-2 Muntendam 1
We spelen tegen kleerkasten van jongens waarbij we twijfelen aan de leeftijd van sommige jongens. Levi maakt de 1-0. Dit keer schreeuwt papa Jan of ik de goal gezien heb! Tuurlijk jongens, mij ontgaat niets vandaag....1-1 wordt, waarna het 2-1 wordt door Thieme. We sluiten het toernooi af met 2-2.

Zowel JO7-1 en JO7-2 hebben het fantastisch gedaan, ook de coaches en de trainer....en het publiek, de appeltaart en koffie, geweldig!
We gaan kerstvieren, vuurwerk knallen en chillen....
Ik wens ieder hele hele fijne feestdagen en een fantastisch 2018.

Ik groet u,
Anne Post

Schiermonnikoog (Wedstrijdverslag JO7-1)

De laatste stuiptrekkingen van November, ergens op Schier in het jaar 2017....... Hier zit ik, op mezelf, in een strandhuisje ergens op Schiermonnikoog......het waait aardig hard en de deur klappert. Ik heb me afgezonderd van de buitenwereld. Enige bagage: een paar schnitzels en een fles overdatum bier uit België. Mij is gevraagd twee verslagjes te schrijven over team Mets en natuurlijk het verslag van JO-7. Zo'n verzoek van een vriend kan en wil ik niet weigeren, maar het vraagt veel van mijn geest. Dus, ik heb rust nodig en daarom op naar Schier, Mets. Terwijl het duinzand tegen de ramen raast, schrijf ik drie verslagen. Het resultaat volgt......

02 december 2017:
De jongens die het vandaag moeten doen: Levi, Kjeld, Yanieck, Thieme, Julian en gastspeler Tobias Schlukebir.
Eindelijk eindelijk trekken we naar Imca Marinaland en tot mijn grote schrik zie ik dat de Vicarie te koop staat. De kans dat Imca bij ons komt kijken zal wel -10 zijn, gelijk aan de gevoelstemperatuur in Midwolda.
De jongens warmen lekker op en van kou hebben ze geen last. In verband met het sinterklaasfeest bij VV Omlandia afgelopen woensdag (perfect geregeld by the way) hebben we niet getraind. "Maakt dat verschil denk je?" vraag ik aan trainer Jan Oosterbeek...."mwoahhhh" antwoord Jan, niet in staat om meer woorden uit zijn mond te krijgen. Ze lippen zijn aan elkaar gevroren.....
0-5 wordt het voor MOVV....ik kijk mijn ogen uit, onze jongens zijn zo slap als een banaan die drie jaar over datum is....als leiding overleggen we wat we hier aan gaan doen. Maar ineens wordt Thieme pissig van zo'n achterstand en in no time staan we dankzij 3 goals van Thieme nog maar 3-5 achter. Dan wordt het nog 3-6 ook. We zijn flabbergasted.
Dan angstgegner de Heracliden.....
Julian weigert om een meisje de 1-0 voor de Heracliden te laten maken en maakt een geweldige sliding. Helaas rolt de bal het doel in en staan we wederom achter. 0-2 en 0-3 volgen. Nog geen Imca langs de kant....ellende.....
1-3: Schot van Julian en via Levi gaat ie erin. Tobias redt 2 keer op de lijn en Julian maakt een kleine overtreding. Coach Michel schreeuwt dat zoonlief sorry moet zeggen tegen zijn tegenstander en sociaal als wij zijn gaat ons hele team sorry zeggen. Enorm lief, maar na het sorry zeggen staan we met 1-5 achter. Als leiding komen we tot de conclusie dat de sinterklaasspanning ons vandaag de das om doet.
Als laatste NEC uit Delfzijl....
1-0 Levi, 2-0 en 3-0 worden gemaakt door Thieme en omdat we niet te ver willen uitlopen, we zijn toch al zo sociaal bezig, lenen we Thieme uit aan de tegenstander. Dit schept verwarring...Tobias maakt de 4-0! 4-1 en 4-2 wordt het door Thieme. 5-2 door Tobias, wat een aanwinst en omdat zoonlief zo in de war is doordat Thieme nu ineens bij de tegenpartij speelt maakt hij een schietgebedje naar boven. Ondertussen loopt zijn tegenstander uit zijn rug en maakt de 5-3. Dan is het klaar.....we sluiten het seizoen iets te mat af, maar ik denk terug aan vorige week en hou dat in mijn gedachten. Lekker de zaal in vanaf nu! I love it......

En dan nu Mets, mijn opbrengst vanuit Schiermonnikoog.......
Ik heb enorm veel geschreven en daarna weer wat geschrapt en het resultaat is, mag ik bescheiden zeggen, iets om trots op te zijn. Ben je er klaar voor? Komt ie......
JO17-1
Wedstrijd 1 tegen Velocitas JO17-2:
We begonnen om 10.30 uur, het werd 1-1
Wedstrijd 2 tegen Lewenborg JO17-1:
We begonnen om 10.15, het werd 3-3
En hoe vind je het. Misschien kan ik hier en daar nog wat schrappen hoor, te lange verslagen zijn ook niet alles.....

Ik wens u allen een fantastische feestmaand!

Ik groet u,

Anne Post

9 uit 3 (Wedstrijdverslag JO7-1)

Vrijdagavond, ergens in de kelder vind ik nog een fles Belgisch bier, de houdbaarheidsdatum is vaag leesbaar en zegt mij dat ik het beter niet kan doen. Maar, sociaal als ik ben, doe ik het toch. We hebben morgen een klein vervoersprobleem en mocht ik hondsberoerd zijn zaterdagochtend dan scheelt dat weer een plekje. Wonder boven wonder ontwaak ik topfit zaterdagochtend en fiets met zoonlief naar de kantine. De zon schijnt uitbundig en we hebben er zin in. De trainer gaat mee en gezien de vorige ervaringen als de trainer erbij is staat er altijd iemand op om indruk te maken. En dat gebeurde ook vandaag weer.

We beginnen tegen MOVV, maar er is verwarring. Het team op het veld komt uit Delfzijl en niet uit Imca Marinaland. Ik vind het vaag en bedenk me dat er toch misschien wat naweeën zijn van mijn Belgische ervaringen de avond ervoor. Maar, trainer Jan legt uit dat MOVV er niet is en Delfzijl twee teams heeft gestuurd. Onder het genot van een prachtig zonnetje beginnen we zoals bijna altijd: 1-0 Thieme. Vervolgens 1-1, ook dat zit in de lijn der verwachting en de 2-1 wordt gemaakt door Julian. Het weer is ons goed gezind, we zitten er bovenop. We lopen uit naar 6-1! Echt dames en heren! Goals: Luca, Levi, Thieme en Tim. Als het weer goed is zijn onze jongens op hun best. De trainer is relaxed, maakt grapjes en coacht. Peter Pierrie begint te neuriën en scheids Michel begint langzamerhand te lachen: hij was vrijdagnacht om 02.00 uur thuis en had aanzienlijk meer last van zijn biertjes dan ik.... Er is rust en plezier......

Dan stapt onze angstgegner het veld op: De Heracliden en de oplettende lezer weet dat we vorige week met 8-0 zijn afgedroogd en opgerold. In no time staan we met 3-0 achter en ik denk: neeeeeee, niet weer! En dan staat onze Kazeem op! 1-3 Kazeem, keurig via binnenkanten paal! Thieme maakt de 2-3 en de 3-3. En wederom maakt Kazeem een goal 3-4!!! Yanieck scoort bijna, maar bedenkt zich dat we toch al voorstaan en dat het zo wel goed is. 4-4 uit het niets...Nog 1 minuut.....(spannend hè lezers), nog 30 seconden (houd u het nog?)......Kazeeeeeeeeemmmmmmmm 5-4! De Ten Boersters worden gek! Papa Kazeem begint spontaan het Friesche volkslied te zingen en ik antwoord met: Van Lauwerszee tot Dollard tou....we vallen elkaar in de armen. Scheids Michel fluit af, totaal overmand door emoties.

Tegen NEC uit Delfzijl spelen we de laatste: Levi maakt de 1-0 en 2-0, Julian maakt op van Bastenachtige wijze de 3-0 en na een fantastische pass van Thieme maakt Julian de 4-0. Thieme, Kazeem en Levi maken de 7-0 vol! Een prestatie van formaat! 9 punten uit 3 wedstrijden, al lang van te voren voorspeld door onze trainer. Dan ben je een grootheid hoor, als je dat kunt voorspellen. De strafschoppen gaan niet door vanwege de kou en we springen onder de douche. Het was wederom genieten, dank jongens voor het plezier wat ik van jullie krijg!

Volgende week nog en dan gaan we eindelijk de zaal in.....ik kan niet wachten!

Ik groet u, Anne Post

Sexy (Wedstrijdverslag JO7-1)

Het is vrijdagmiddag 17 november, zonnig en ik zit op een bankje in hartje Amsterdam. In de Jordaan zit ik, bij de standbeelden van Manke Nelis en tante Leen. Ik mijmer en ineens bedenk ik me iets: tante Leen was natuurlijk collega van Imca Marina....Imca Marina, oh ja, ik moet morgen coachen! Coach Michel heeft een weekendje weg gepland tijdens het seizoen, ik vind daar wat van, maar goed, ook de coach heeft wel eens rust nodig. Op het bankje in de Jordaan denk ik dat als het weer morgen in Uithuizermeeden net zo is als nu, wat kan je dan gebeuren........

Ook nu is het niet droog en zeker niet warm op de fiets op weg naar de kantine, onderweg denk ik aan mijn zwager die zegt dat kou emotie is. Nou, als kou emotie is dan heb ik wel heeeel veel emotie. Gelukkig heeft vrouwlief een prachtig uiterlijk meegekregen van paps en mams en ook de brains van de familie.
We rijden naar Uithuizermeeden en de omgeving is triest en troosteloos. De jongens hebben hier totaal geen last van en zoonlief begint een verhaal dat hij de kleedkamer wel heel erg sexy vindt. Luca is het helemaal met hem eens. Ik kijk nog es goed rond in de kleedkamer, maar hoe goed ik mijn best ook doe.....ik zie het niet.
Voor de wedstrijd krijgen we een praatje van een overijverige coach van Uithuizermeeden en dan kunnen we eindelijk los. Julian is een weekend weg, Thieme zwemt af en Joël heeft even een sebattical. Onder de toeziende ogen van mama Tim, mama Levi, papa Kazeem, papa Kjeld, papa en mama Luca en ondergetekende natuurlijk, beginnen we tegen MOVV. Luca maakt prachtig de 1-0. Als een ware veldheer neemt hij zijn team mee naar voren. En dan en dan en dan begint langzamerhand de ellende....het begint zachtjes te regenen. Het gaat van zacht tot erger en we staan met 1-3 achter. Er zijn twee die opstaan in de regen Tim en Luca. Tim verdedigt het doel als een koikarper en Luca maakt nog twee doelpunten: 3-3! Er komen spelers om vrijwillig te wisselen, dan weet jij Mets wel hoe laat het is. Eindelijk het eindsignaal en we schakelen direct door naar wedstrijd 2: de Heracliden. Mijn telefoon, waar ik al mijn notities tijdens de wedstrijd op bijhoudt, begeeft het bijna. Typen lukt niet meer. Mama Kim leeft op in de regen en moedigt het team aan zoals alleen een moeder dat kan. Ik sta naast haar en ben trots op deze moeder. Ook op de andere ouders ben ik enorm trots dat ze er toch maar weer zijn, door weer en wind! We staan inmiddels met 0-8 achter, de jongens vinden het niet meer leuk en willen stoppen, we schreeuwen dat het een lieve lust is, maar hier is niks, maar dan ook niks meer aan te doen. En dan is er een incident: Luca snelt langs de kant en wordt getorpedeerd door een tegenstandertje. En zoiets is niet goed, maar door jeugdige enthousiasme kan dat gebeuren. Langs de kant staat één of andere Sjonnie, in compleet Heraclidentenue te schreeuwen dat zijn jongetje de bal speelde. Kim ontsteekt terecht in woede, zacht uitgedrukt...Ik ken Kim al vanaf puppie maar dit is nieuw. Ze is boos op de Sjonnie en wil dingen met hem doen die ik niet nader zal omschrijven. Ik kijk naar de Sjonnie en ik bedenk me dat alles in Uithuizermeeden triest is.....brandhout.
Dan de laatste tegen NEC uit Delfzijl. De zon breekt door en onze Romariotjes leven op als rozen in het voorjaar. Levi maakt de 1-1 en Tim heeft een trucje bedacht: hij klemt de bal tussen zijn benen en wipt hem op. De tegenstander is hier dusdanig van onder de indruk dat ze geen grip meer hebben op de wedstrijd. Tim komt naar me toe en zegt: "papa van Yanieck, mooi trucje hè, zelf bedacht...." Meer dan fantastisch jongen! Verslagwaardig zeg ik...... Luca maakt de 2-1, wat een topper is dat ook en Kazeem maakt na fantastisch doorzetten de 3-1. En dan zoonlief, hij krijgt de bal en schiet, maar de bal wordt van de lijn gehaald: "pap, het was met mijn verkeerde been, jammer hè".... Ik geniet van die gastjes, ondanks de kou en hun doorweekte kleding gaan ze volop in de strijd. Luca scoort nog 2 keer en we sluiten af met een 5–2 winst. In verband met het weer en de omgeving besluiten we gewoon te weigeren om strafschoppen te nemen. We vinden het veel te koud en een keer iets weigeren doet ons ook goed.
Terug in de auto kan ik maar aan één ding denken....een citaat van een andere Amsterdamse zanger: met gierende banden hier weg......en dat doen we dan ook. In Ten Boer is het bij terugkomst 25 graden en schijnt de zon uitbundig. Home sweet home


Ik groet u,

Anne Post

Iets (Wedstrijdverslag JO7-1)

Een week of drie geen wekker op zaterdagochtend, heerlijk! We zijn in de kop van Drenthe op trainingskamp geweest als gezin, lekker gesabatticald. Groot is dan ook de schok als vroeg in de ochtend - eigenlijk is het nog diep in de nacht - zoonlief op mijn schouder tikt: "Pap, waarom kan een boom niet voetballen?" Ik registreer de vraag, maar daar is ook alles mee gezegd. Ik gooi er een "Hmmm" uit, iets dat ik ook altijd bij vrouwlief doe als ik minimaal luister zeg maar. "Omdat-ie geschorst is!, heb ik van Thieme. Goeie hè pap?" Mij ontsnapt een lach, ik vind het een wereldgrap en ik stap uit bed. Het is 08.15 uur. Samen op de fiets, mensen staren ons vanuit hun warme woningen na. Ik zie ze denken: Een vader met zijn zoon, zo vroeg en zo koud! En dat klopt, vroeg is het en koud nog meer

Iedereen is op tijd op de club en de jongens zijn er meer dan klaar voor. Na weken van alleen maar trainen zijn ze erg benieuwd wie hun nieuwe tegenstanders zijn. We nemen het op tegen MOVV. Daar woont Imca Marina, zeg ik nog tijdens de speech van leider Michel Winter. Acht jongetjes kijken me diepvragend aan, wie? Imca zeg ik, van Viva España. Ik zing nog een stukje, maar denk niet dat de jongens dit vanavond tijdens Sint Maarten gaan zingen. Ik gooi het maar op een generatiekloof.

Ook De Heracliden oet Meij en NEC uit het rustieke Delfzijl zijn vandaag de tegenstanders. Michel geeft aan dat plezier het állerbelangrijkste is en met die boodschap rennen de jongens het veld in. We beginnen tegen team Imca en Julian Winter opent de score van grote, grote afstand! Prachtig, voor het eerst staat trainer Jan Oosterbeek langs de kant en Julian pakt direct zijn kans. Zoals onweer plotseling komt opzetten staan we ineens met 1-2 achter, maar dan wordt het 2-2! En nu denkt u, door wie? Dat is toch wel essentiële informatie voor een verslaggever om te noteren. Ter verdediging geef ik ff een situatieschets omtrent mezelf: ik was coach, verslaggever en verzorger, dus ik weet het niet. Ik geef het toe, niet handig. Het spiet mie.

De tweede wedstrijd is tegen De Heraclieden. De 1-0 is van Thieme, die jongen is één van de pijlers van ons team. Het wordt toch 1-1. Maar dan gebeurt er iets in de categorie "what, why"? We schieten direct na de aftrap van afstand op de goal en scoren. Maar scheidsrechter Michel Winter heeft iets gezien. Ja, iets. Ik denk nog steeds na over wat dat dan geweest moest zijn. Ik denk terug aan vroeger, toen ik nog met mijn beentjes in de wei stond en grensrechter Wim Modderman ook wel eensiets zag. Ik ben er nooit achtergekomen wat dat "iets" dan was. Er verandert veel in al die jaren, maar "iets" verandert blijkbaa nooit. Dus het doelpunt wordt afgekeurd. Tja, zeg het maar. De jongens zijn hierdoor grammietig en Thieme maakt onmiddellijk de 2-1. Julian maakt de 3-1 en rent naar zijn vader en doet de moonwalk voor papa's neus. Trots ben ik op die gastjes en ook op de scheids! Integriteit is een groot goed Michel, zoals mijn concullega Mets zou zeggen: "Hulde!"

En dan de laatste wedstrijd tegen NEC Delfzijl. Julian Winter denkt dat het NEC uit de Eredivisie is en laadt zich maximaal op! Ik zie een Julian waar ik enorm van geniet. Drie goals maakt dat manneke, geweldig! Thieme maakt er twee en Luca sluit deze koude zaterdagochtend af met de 6-0. De trainer is tevreden, want hij ziet genoeg terug van de trainingen. Ik ben tevreden en zelfs onze Johan Derksen-achtige coach Peter Pierie is door het dolle heen. We liggen met elkaar op koers voor het Nederlands Elftal. We hebben veel plezier met elkaar en we winnen, hoe mooi kan het zijn?

Kjeld, Tim, Julian, Thieme en Kazeem scoren uit de strafschoppen, ook dat is iedere keer genieten. Ik ben trots op die jonge gasten, ik ben trots op het publiek, ik ben trots op de coach, ik ben trots op de trainer en ik ben trots op de scheids. Mets, ik ben een trots mens. Ik kreeg een knuffel van je na afloop, een knuffel tussen twee vrienden. Zonder iets te zeggen weten we wat we bedoelen, maar niet zonder iets te schrijven. Mets, ik ben ook trots op jou, gewoon om wie je bent!

Ik groet u,

Anne Post
U bevindt zich hier: Start Jeugd Omlandia JO7-1 Verslagen Omlandia JO7-1